မာန္

ငါငါငါႏွင့္
ျပာျပာသလဲ ေ႐ွ႕တန္းတင္
မိုးတိမ္ရိပ္ဆင္။

အတၱေရျပင္
လႈိင္းေလတို႔အၾကား
သင့္ခႏၶာ သင့္မာန
ၿမဲႏိုင္ပါ့မလား။

ဘေလာင္ဆူေနတဲ့ ကမၻာကို သံဃာမ်ား ကယ္ေတာ္မူပါ

ေႏြဟာ ပူတယ္။
ေဆာင္းဟာ ခ်မ္းတယ္။
မိုးဟာ ေအးတယ္။
ငါမႈစရာဘာ႐ွိေသးလဲ။


လူတုတ္ေကြး
ၾကက္တုတ္ေကြး
ငွက္တုတ္ေကြး
ဝက္တုတ္ေကြး
ေဝဒနာဟာ ဘာအေရးလဲ။


စမ္းေရေအးကိုေသာက္
သစ္႐ြက္စိမ္းကိုစား
ငါတရားပါေသးတယ္။


ဂဠဳန္လက္မွ နဂါး
ျခေသၤ့လက္မွ သား
မိေက်ာင္းပါးစပ္က ငါး
ေႁမြပါးစပ္က ဖား
ေၾကာင္လက္ထဲ ႂကြက္
စြန္လက္သည္းထဲက စာ
ႀကီးႏုိင္ငယ္ၫွင္း
လင္းေရာင္မ႐ွိ
တကယ္ေတာ့ ေမွာင္အတိပဲ။

ဗုဒၶပြင့္မွ
တရားရတယ္
တရားရမွ
ႏွလုံးလွတယ္...
ဘလာင္ဆူေနတဲ့ ကမၻာနဲ႔
ကမၻာ့ျပည္သူေတြကို
သံဃာေတာ္မ်ား
ကယ္ေတာ္မူပါဘုရား။

ဆုေတာင္း

မွန္စြာယူလို႔
တူႏွင့္ထုခံရျခင္းသည္လည္းေကာင္း။

မွန္တာႀကံလို႔
ျပည္ႏွင္ဒဏ္ေပးခံရျခင္းသည္ေကာင္းလည္း။

မွန္တာေျပာလို႔ 
႐ြာျပင္ထုတ္ခံရျခင္းသည္လည္းေကာင္း။

မွန္တာလုပ္လို႔
တကြ်န္းပို႔ခံရျခင္းသည္လည္းေကာင္း။

မွန္တာျပဳလို႔
လုပ္ႀကံခံရျခင္းသည္လည္းေကာင္း။

မွန္တာေရးလို႔
နရသိန္ကိုေရာက္ရျခင္းသည္လည္းေကာင္း။

မွန္စြာထူးလို႔
အ႐ူးေထာင္ပို႔ခံရျခင္းသည္လည္းေကာင္း။

ဘဝမ်ားစြာ
ေနာင္ခါမ်ားဝယ္
မႀကဳံရသား၊
မၾကားရေစ
မျမင္ပါေလႏွင့္
မာန္မဝင့္ပါ
ခ်ဳိးႏွိမ့္ခါျဖင့္
သခင့္ဘုရားထံ
ကြ်န္ေတာင္းခံသည္
အမွန္ေတာင္းဆုျပည့္ေစသား။

ပါရမီ

မိတ္ေဆြေပါင္းသင္း၊ မ်ဳိးေရာင္းရင္းတုိ႔
ျဖည့္ဖို႔ပါရမီ၊ ပါရမည္ဟု
ပညာ႐ွိမ်ား၊ မိန္႔ဆိုထားသည္
သတိမကင္းၾကပါေစႏွင့္။


ကိုယ့္တာကိုယ္ဝန္၊ ေၾကပြန္ေစမွ
ဓာတ္အလွႏွင့္၊ သတၱိလည္းႂကြ
ယခုမွသည္၊ နာဂါတ္ဆီထိ
ပါရမီျဖည့္ၾကပါကုန္လင့္။

ဘဝဆက္ဆက္၊ ဓာတ္မပ်က္ဘဲ
အာ႐ုံမျပတ္၊ ကံဉာဏ္ျမတ္တို႔
သေႏၶမွစ၊ ဘင္ဘဝထိ
သိဉာဏ္တို႔ျမင့္ၾကေစလင့္။


ကိုယ့္ဝန္ကိုယ္ထမ္း၊ ပင္ပန္းေသာ္႐ွိ
သတိမႂကြယ္၊ စာသူငယ္တို႔
စြန္ရဲမသုပ္၊ ေၾကာင္ခုပ္လြတ္ကင္း
ဘဝ႐ွင္းေစခ်င္ေသာေၾကာင့္။


ဇာတိဇရာ၊ မရဏာထိ
သုခမ႐ွိ၊ ဒုကၡတိပင္
မျဖစ္ခ်င္လွ်င္၊ ခုပင္ဘဝ
နိဗၺာန္ရေအာင္၊ သတိေဆာင္
ျဖည့္ဆည္းမွပင္ ေအာင္လိမ့္မည္။